Verslag van 2004
De Schippers uit het noorden van het land kijken er het gehele seizoen naar uit; daar wordt uitgemaakt wie schip en wad het beste kan bevaren om de zware opgave van de Waddenrace als snelste te volbrengen. Routekeuze ivm getij en weer + wind is de eerste hindernis, daarna het afleggen van de trajecten, deels in het donker.

De Avontuur voer de tocht met betalende gasten, de bemanning werd uitgebreid met de invalschippers Han en Hans, de ene fungeerde dit keer als extra maat op het voordek en de ander deed de -lastige- navigatie, geholpen door Sylvia, zijn levenspartner.
Onze routekeuze , Terschelling-Vlieland-Texel-Den Oever, werd al vóór de eerste haven aangedaan werd veranderd; op het Schuitengat(voor Terschelling) was het getij nog niet genoeg gerezen en daarom gingen we eerst naar Vlieland waar we als eerste schip in de haven kwamen. Van de 17 schepen gingen er 5 naar het westen, Den Oever en Texel, en de anderen gingen naar Vlie. + Tersch. Van de laatste groep was de Avontuur de enige die eerst Vlie. aandeed. Dat bleek de beste keuze te zijn, ruim vóór de Waterwolf gingen we het derde deel van de wedstrijd in op weg naar Oude Schild.
De Voorwaarts en de Alida, allebei schepen die veel ondieper steken dan de Avontuur, sneden een deel van het parkoers af en gingen over de zandbanken achter de Richel langs. De Voorwaarts lag daarna voor ons en wij hadden een mooie tweede plaats.
Op weg naar Texel werden we door de Waterwolf gepasseerd, hij voerde werkelijk een gigantisch oppervlak aan zeilen, en met zijn lange waterlijn wist hij een grotere snelheid te ontwikkelen dan de Voorwaarts en de Avontuur, 7 minuten voor resp.de Voorwaarts, Alida en Avontuur was hij in Texel.
Na ruim 9 uur zeilen waren we met  de 4 koplopers van de wedstrijd tegelijk in de haven! De Alida die met 50 cm diepgang overal stukken van de route afsneed, de Voorwaarts die ook hier en daar over ondieptes ging waar de Waterwolf en de Avontuur niet konden passeren en de Waterwolf die minder goed kan manouevreren, maar veel sneller kan varen dan de Avontuur. Tussen Texel en Den Oever besloten alle vier de schepen de 4 uur rust te nemen die we verplicht moeten gebruiken. In Den Oever had de Waterwolf een fikse voorsprong van 15 a 25 minuten op zijn naaste konkurrenten. Onze loper Ralph wist er nog een paar minuten van af te snoepen, in iedere haven brak hij snelheidsrecords op weg naar havenkantoor en telefooncel en was in no time weer terug aan boord. In het kruisrak, op water met weinig diepte en met weinig wind ging de Voorwaarts er vandoor en nam een grote voorsprong op weg naar Harlingen.
Op het Molenrak ging de Waterwolf over de zandbanken, wij durfden dat niet omdat we bang waren vast te lopen.
Uiteindelijk won de Waterwolf met vier minuten vóór de Voorwaarts, wij konden het niet bijhouden en kwamen  een half uur later in Harlingen, maar bleven de Alida 4 minuten voor, zodat ik naar het podium kon om de derde prijs op te halen!!
Het was de meest spannende wedstrijd die we ooit met de Avontuur voeren. Er was ook nog mooi weer en een heldere nacht; een onvergetelijke vaartocht die ruim 20 uur duurde!

Van de 17 schepen die deelnamen waren er acht die de wedstrijd niet tot een goed einde brachten; een aanvaring, vastlopen op zandbanken, averij aan de tuigage of het niet kunnen arriveren voor de uiterste finishtijd waren daar debet aan. De Texelstroom was met bijna 36 uur vaartijd het laatst binnenkomende schip, ook die bemanning had een onvergetelijke reis gehad en was trots op zijn prestatie; er zijn niet zo veel schippers die het aandurven om deel te nemen aan deze moeilijke en langdurige wedstrijd.

Terug